இலக்கணப் பரிபாஷை I — சொல்லின் உறுப்புகள்
Grammar metalanguage I — parts of a word

“செய்தான்” என்ற சொல்லை உடைத்துப் பார்ப்போம்: செய் (வேர்) + த் (காலம்) + ஆன் (ஆண்பால் விகுதி). நீங்கள் இதை ஒரே சொல்லாகப் பேசினீர்கள்; இப்போது அதன் உறுப்புகளுக்குப் பெயர் தருவோம்.

Take செய்தான் (he did) apart: செய் (root) + த் (past) + ஆன் (he-suffix). You said it as one word for six levels; now we name its inner parts — the toolkit Arc B will use everywhere.

வேர் (அல்லது அடி) என்பது பொருளைச் சுமக்கும் மூலம்: செய்-, ஓடு-, மர-. விகுதி என்பது பின்னால் சேரும் முடிவு — வினையில் பால்/எண்ணைக் (-ஆன், -ஆள், -ஆர்கள்) காட்டும்; பெயரில் வேற்றுமையைக் (-ஐ, -கு, -இல்) காட்டும்.

The வேர் (root) carries the meaning: செய்-, ஓடு-, மர-. The விகுதி (ending) follows and marks agreement — in verbs the gender-number suffix (-ஆன், -ஆள், -ஆர்கள்); in nouns the case (-ஐ, -கு, -இல்).

இடைநிலை என்பது வேருக்கும் விகுதிக்கும் நடுவே வந்து காலத்தைக் காட்டும் உறுப்பு. நிகழ்காலம்: -கிறு-/-கின்று-. இறந்தகாலம்: -த்-, -ந்த்-, -இன்-. எதிர்காலம்: -வ்-, -ப்-. செய்-கிற்-ஏன் = செய்கிறேன்.

The இடைநிலை (tense infix) sits between root and ending and marks time. Present -கிறு-/-கின்று-; past -த்-, -ந்த்-, -இன்-; future -வ்-, -ப்-. So செய் + கிற் + ஏன் = செய்கிறேன் (I do).

சாரியை என்பது சேர்க்கையை மென்மையாக்கப் புகுந்து உதவும் உறுப்பு: இன், அத்து, அன், ஐ, ஆன். “மரம் + இல்” நேராகச் சேராது; “அத்து” சாரியை வந்து “மரத்து + இல் = மரத்தில்”. உறுப்புகள் சந்திக்கும் இடமே சந்தி (புணர்ச்சி).

A சாரியை (linker) slips in to smooth a join: இன், அத்து, அன், ஐ, ஆன். மரம் + இல் will not meet directly; the அத்து linker gives மரத்து + இல் = மரத்தில். The meeting-point itself is the சந்தி / புணர்ச்சி.