எடுத்துரைப்பு, செய்வினை-செயப்பாட்டுவினை
Reported speech & active–passive voice

“‘நான் வருகிறேன்’ என்று சொன்னான்” என்று ஐந்தாம் நிலையில் கூற்றை “என்று” கொண்டு எடுத்துரைத்தீர்கள். அதே “என்று” நேர்கூற்றையும் அயற்கூற்றையும் இணைக்கும். வினையின் இரு நிலையையும் இப்போது பார்ப்போம்.

In Level 5 you reported speech with என்று: 'நான் வருகிறேன்' என்று சொன்னான். That same என்று links both direct and indirect speech. Now we add the two voices of the verb.

பேசியவரின் சொற்களை அப்படியே தருவது நேர்கூற்று: “‘நான் நாளை வருவேன்’ என்று சொன்னான்.” அவற்றைப் பேசுபவரின் இடம், காலம், பால், எண்ணுக்கு ஏற்ப மாற்றித் தருவது அயற்கூற்று: “தான் மறுநாள் வருவதாகச் சொன்னான்.”

Repeating the speaker's exact words is நேர்கூற்று (direct): 'நான் நாளை வருவேன்' என்று சொன்னான். Recasting them to fit the reporter's place, time and person is அயற்கூற்று (indirect): தான் மறுநாள் வருவதாகச் சொன்னான்.

செய்பவன் எழுவாயாய் நிற்பது செய்வினை: “இராமன் கோயிலைக் கட்டினான்.” செயப்படுபொருள் எழுவாயாகி, “படு/அடை” சேர்வது செயப்பாட்டுவினை: “கோயில் இராமனால் கட்டப்பட்டது.” தமிழில் செயப்பாட்டுவினை பெரும்பாலும் இலக்கிய/செய்தி நடை; பேச்சில் அரிது.

When the doer is the subject, the verb is செய்வினை (active): இராமன் கோயிலைக் கட்டினான். When the object becomes the subject and படு/அடை is added, it is செயப்பாட்டுவினை (passive): கோயில் இராமனால் கட்டப்பட்டது. Note: Tamil passive is mostly literary/journalistic — it is rare in speech.