“மரத்தில்” ஏன் த்த?
Why does speech follow rules?

“வீட்டுக்குப் போகிறேன்”, “மரத்தில் ஏறினான்”, “தண்ணீரைக் குடித்தாள்” — இந்தச் சொற்களை நீங்கள் ஆறு நிலைகளாகச் சரியாகப் பேசிவிட்டீர்கள். இப்போது அவை ஏன் இப்படி அமைகின்றன என்று பார்ப்போம்.

You have spent six levels saying things like வீட்டுக்குப் போகிறேன் (I go home), மரத்தில் ஏறினான் (he climbed the tree), தண்ணீரைக் குடித்தாள் (she drank water). You already produce these correctly. Arc B simply asks: why?

“மரம்” என்ற சொல் “மரத்தில்” என்று மாறுகிறது. மரம் என்பதே போதாதா? இங்கே ஒரு மறைந்த விதி உண்டு. இலக்கணம் என்பது புதிய மொழியல்ல; நீங்கள் ஏற்கனவே அறிந்த மொழியின் விளக்கம்.

The plain word மரம் (tree) becomes மரத்தில் for in the tree — not மரம்இல். A hidden rule reshapes the word. Grammar (இலக்கணம்) is not a new language; it is the map of the one already in your mouth.

வழக்கு (usage) முதலில்; விதி (rule) பிறகு. இலக்கணம் மொழியைப் படைப்பதில்லை, அதை விவரிக்கிறது. தமிழர் “மரத்தில்” என்று பேசினார்கள்; புலவர் அதை விதியாக எழுதினார்.

Usage comes first, the rule afterward. Grammar does not invent language — it describes it. Tamils said மரத்தில்; the grammarian then wrote down the rule that produces it.

மரம் என்னும் சொல், வேற்றுமை விகுதி சேரும்போது “மரத்து” என்னும் சார்பு வடிவம் (oblique stem) பெறும். “த்து” என்பது சாரியை. பின்பு “இல்” (ஏழாம் வேற்றுமை) சேர்ந்து “மரத்தில்” ஆகிறது.

When a case ending attaches, மரம் first takes the oblique stem மரத்து-. The த்து is a linking element (சாரியை). Then the locative இல் joins: மரத்து + இல் → மரத்தில். The mysterious த்த you asked about is this oblique-stem joint.