நடை — செந்தமிழ், பேச்சுவழக்கு
Register: literary vs spoken Tamil

பேச்சில் “செய்றேன், வந்தாங்க, இங்க” என்று சொல்வீர்கள்; எழுதும்போது “செய்கிறேன், வந்தார்கள், இங்கே” என்று எழுதுவீர்கள். தமிழில் எழுத்தும் பேச்சும் இரு தனி நடை. இதை இப்போது தெளிவாகப் பகுப்போம்.

In speech you say செய்றேன், வந்தாங்க, இங்க; in writing you put செய்கிறேன், வந்தார்கள், இங்கே. Tamil keeps writing and speech as two distinct registers. Let us map them clearly.

புத்தகம், செய்தித்தாள், அலுவல் கடிதம், கட்டுரை — இவற்றில் செந்தமிழ் (எழுத்துத்தமிழ்) நடை வழங்கும். வினை முழுமையாக “செய்கிறேன், வருகிறார்கள்” என அமையும்; சொற்கள் முழுமையாக எழுதப்படும்.

Books, newspapers, official letters, essays — all use செந்தமிழ் (formal written Tamil). Verbs appear in full: செய்கிறேன், வருகிறார்கள்; words are written out completely.

நண்பருடன் பேசுதல், திரைப்படம், விளம்பரம் — இவற்றில் பேச்சுவழக்கு இயல்பு: “செய்றேன், வந்தாங்க, என்னங்க.” இந்நடை வட்டாரத்துக்கு (சென்னை, மதுரை, கொங்கு…) ஏற்ப மாறும். இலக்கியத்தில் உரையாடலைப் பேச்சுவழக்கில் எழுதுவதும் உண்டு.

Conversation, films, advertising — these naturally use spoken Tamil: செய்றேன், வந்தாங்க, என்னங்க. It varies by region (Chennai, Madurai, Kongu…). In fiction, dialogue is often deliberately written in the spoken register.

ஒரே எழுத்தில் செந்தமிழும் பேச்சும் கலந்தால் நடை சிதையும். அலுவல் கடிதத்தில் “வந்தாங்க” சேராது; நண்பருக்கான குறுஞ்செய்தியில் முழுச் செந்தமிழ் செயற்கையாகத் தோன்றும். சூழலுக்கேற்ற நடையே சிறந்தது.

Mixing centamiḻ and spoken forms in one text jars: a formal letter should not slip into வந்தாங்க, and a casual text in full centamiḻ feels stilted. Choosing the register that fits the situation is the mark of good Tamil.